Lieve mama

Lieve mama,

Wat mis ik je.

19 april 2011. Deze datum vergeet ik nooit meer. Vandaag is het precies 5 jaar geleden dat je ons moest verlaten.  Maar waarom voelt dat niet zo? De tijd gaat veel te snel. Het is zo onwerkelijk en oneerlijk dat ik jou iedere dag naast me had, en nu niet meer. Nooit meer.

Je stroomde over van liefde, energie en positiviteit. Dat is volgens mij ook de reden dat je het zo ongelooflijk lang hebt volgehouden en hebt gestreden tegen die rotziekte. Hoe optimistisch je ook was, je lichaam werkte niet mee.

Ik hoop dat je meekijkt, dat je trots op me bent en dat je weet dat ik je niet vergeet. Weet dat ik van je hou, dat je iedere dag nog in mijn hoofd voorbij komt en ik vaak denk aan alle mooie herinneringen die jij achterliet. Die leegte die je achterliet, kan niemand vullen. Jij was speciaal, jij was jij,  jij was mijn prachtige lieve mama die altijd straalde.

Zoveel mensen die bewondering hadden voor jou. Altijd was je positief, druk in de weer,  en met een glimlach voor de buiten wereld liep je over straat. Je genoot van een leven vol humor, liefde en veel geweldige vrienden. Jij kon een kamer oplichten met alleen te zijn wie jij was. Ik heb je nooit horen klagen en je zag overal altijd het positieve van in. Je hebt geknokt tot het einde. Jij was bijzonder. En dat ben je voor mij nog steeds.

Maar mam, ik ben soms bang. Bang dat ik je stem vergeet, je lach niet meer hoor en je knuffels niet meer voel. Bang dat de mensen om me heen jou vergeten en ik nog de enige ben die jou zo ontzettend mist. De tijd gaat zo ongelooflijk snel en alles staat nog zo goed in mijn geheugen gebrand. Terwijl jij je laatste adem uitblies plakte ik naast jou de laatste plaatjes in een album vol prachtige foto’s van jou. Ik probeerde je nog wakker te maken, tot ik besefte dat het klaar was.

Er is zoveel veranderd sinds jij weg bent. En er zijn nog zoveel dingen die ik tegen je zou willen zeggen en zoveel dingen die we nog samen moesten doen. Grote gebeurtenissen die ik nu niet met jou kan delen. Maar ik weet, dat jij altijd meekijkt en er toch een beetje bij bent. Zelf zie ik veel van jou terug in mezelf. Wanneer mensen zeggen dat ik zo op je lijk, maakt mijn hart een sprongetje. Door jou ben ik geworden wie ik nu ben. En daar ben ik trots op.

Met een brok in mijn keel en een traan over mijn wang denk ik nu aan je. En dat zal ik altijd blijven doen.

Je kleine meisje

Reacties

Reacties

You Might Also Like...

3 Comments

  • Reply
    Marga Westerbos
    april 19, 2016 at 4:32 pm

    Kyara,
    Wat ontzettend mooi geschreven, je moeder zal zeker heel trots op je zijn en jij… jij mag trots zijn dat je op haar lijkt!
    Extra Sterkte vandaag.

  • Reply
    Marije
    februari 23, 2017 at 5:55 am

    Inderdaad jouw moeder zal zeker super trots op jouw zijn,meid! Ik hield het niet droog bij het lezen van jouw herinneringen van je lieve,mooie mama! Xxx

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge